bu mektubu sana kalabalık fakat yalnızlıkla dolu, camları yağmurdan ve solukdan buharlanmış bir toplu taşıma aracının orta kapısının eşiğinden yazıyorum.
Eşikler yorar biliyorum.
Ah müjgan!
Un ufak olur havaya karışısız biz de. Çünkü bilmiyorlar müjgan, kırmadan bi kalbe nasıl dokunulur bilmiyorlar...
Yolculuk bitmediği müddetçe yazarım sana yeter ki dokun parmak uçlarınla...