bitmesin diye tam altı kez uyanıp tekrar uyuduğum o rüyanında sonu geldi be müjgan. kaldığı yerden devam edip durdu bişi anlatmak ister gibi ve bitti. kötü sonlu türk filmlerini andırıyor rüyalar bazen hele ihtimallerin düşük olduğu durumlar çakışıyorsa nasıl da sevindiriyor insanı. 
ah müjgan!
ortasını bilmiyoruz hiç bişeyin. çok seviyor, çok özlüyor, çok üzüyor sonra da çok yalnız oluveriyoruz. yalnızlığından yakınanların asıl derdi onsuzluk olabiliyor çoğu zaman, ne hissettiğimizi bolca karıştırıyoruz.
hayır kendimi ayırıyorum sanma, öğrenmek bitmiyor ki zaman obez bi çocuk gibiyken.
saçlarımdan yakalanabiliyorum savurduğumu zannederken.
ucunu yakmadığım bu mektup da hasret yok sanma, biriktirdiğim küller dökülüyor avucuna...