bu sefer uzun bi yürüyüşün tam ortasında duruyorsun aklımda müjgan tam da meydan.
Ah müjgan!
bi dolu kırgınlık üzüntüden sonra bile yine kırılıp üzülebiliyosun hiç bilmediğin bi yerinden üstelik.
öğrenmek hiç bitmiyor.
bir acı hep bir diğerine gebe ve gece ulamıyor artık sevgiyi.
ellerim dokuduğu boşluğa dokunamıyor, bana ellerin gerek.
haziran'da bitiyor müjgan ve sen hala her gece tekrar gidiyorsun...