şeffaf eller var müjgan. doğurduklarını görsen ellerinden utanırsın.
şeffaf kalpler de vardır elbet ve şeffaf gözler ama ben en çok ve hep eller diyorum.
ah be müjgan!
bi ev boyamak isterdim sana. bi dua iliştirmek duvara ve ziline dalgaların sesi. ellerimle diktiğim perdelerin arasından bak isterdim yabancısı olduğun yeryüzüne.
haddimi aşıyorum da bazen yine de geri durmuyorum söyleyeceğimden.
bazen de ne halt ettiğimi bilmiyorum ama sol cebimden hiç çıkarmıyorum senin için yapmak istediklerimin listesini.
zaman gelecek değil mi ellerinle birlikte?
beklemelerim bitmez müjgan itin olsun zaman. yalnız bazen en çok da tüm bunlar böyle dolaşıp dururken beynimde eksik kaburgam sızlıyor kendini unuttuğu yerde, sırtım üşüyor bi hayli.
çok geç kalma emi?