gittiğim yere yağmur sürüklüyorum müjgan, dönünce yakıcı güneş. ben ne zaman birini üstün tutsam bir diğerinden kendimi aldatıyorum. bolca yenilmişlik doluyor göğsüm, ellerim boşluk dokuyor ve bana dönmüyor gün.
ah müjgan!
ne çok birikmişliğim var ve hiç yok mecalim.
tüm umutları karşı kıyıda bıraktım şimdi ve yok hiç köprü.
boğacak bi gün deniz beni.
öperim hüzün bulutlarını damıttığın avuç içlerini...