trenler varlar
ve dahi kediler
yol bittiğinde 
artık değişmeyen ağaçlar
son çırpınış 
bi eylülün ayasına dudakla mühürlenmiştir artık
hayal kırıklığının ötesini
gitmek istediği yola bi türlü çıkamayanlar bilir

susturun sesleri
o nefes tünesin diyaframıma
ve bileyim
göğsü dengi değilse de delsin kaburgamı

olmadı
başımın ağırlığını yük edinen bu cam
hemhal olsun teliyle

öy ile