arada kalakalmış çocukların ellerini düşünüyorum bazen
çizgilerinde taşıdıkları yükten ezilen omurgalarını 
kaybolan neşelerini bi daha bulamayacak oluşlarını 
olgunlaşmak zorunda kalışlarını
ve hep hasretle geçirecekleri zamanı

ellerim yetişmiyor bi gülüşü taçlandırmaya

utanıyorum çektiğim hasretten