ilk yarısının başında pazarın bi mektup dokudum sana bileklerimden 
ellerin tutarda bi gün sese gelirse sözcükler
bileceksin bu günün lanetini
neden bileklikler biriktirdiğimi
kırmızıya dokunmadan nasıl nefes aldığımı
ayraçlarla aramda ki garip ilişkiyi
ve bilmek istediğin her bi şeyi.
ahh müjgan!
suskunluk büyüdükçe konuşmak anlamını yitiriyor
dokunduğu gözbebeğine yaşattığı duygunun ekosunu duyamayan çocuk ne bilsin bunu?
bi boşluk büyürken nasılda anlamsızlaşıyor içinde yitip giden her bişi
anne rüyası iz bıraktığından beri etime sonu yok hiç bi kuyunun
ahh müjgan!
itiraz ediyorum!
ayrılık sevdaya dahil değil
bizler kendi ellerimizle yeşertiyor ve büyütüyoruz onu.
sevdaya dahil olan taşın sonsuz sabrı
öpüyorum dünya telaşeni.