bazen en büyük sayı birdir müjgan.
bi şehrin kalabalık ve karanlık kuytularında kaybolduğunu düşünürsün içinde ki çıkmazları umursamadan.
gebedir bu zamanlar, dışındakileri içine kusturur.
hafzala alt üstken dimağını döver küfürler.
ah müjgan!
günün yirmidört saat olduğu öğretilmemiş olsaydı asırlar evvel, gülüşlerini gün doğumu sayardım.
kes artık zamanın can çekişen ipini.

bi sabah uyandığında beni sevdiğini farkedebilmen için dua ederek uykusuz kaldığım gecelerim oldu. sonra aynı gecelere heybetli bi küfrün oturdu, kalkmak bilmedi. sonra zaten geceler gündüzlerle yer değiştirdi.
üzüldüğümü, alıştığımı, özlediğimi ve durduğumu farkettim.
durmak çok başka bişi müjgan. hele dururken üzülmek, alışmak ve özlemek.. ömrün gidiyor müjgan ömrün gidiyor da 'dur' diyemiyorsun. öylesi oynamaya başlıyor izlediğin film, öylesine dönüyor plak, aynı yere takılıp kalmış ayraç, içilmeden kalmış kahve fincanda çay demlikte, yemek bir eylem değil artık.
gönlün terazisi şaşkın, pusulanın yönü kırık.
Ah müjgan! 
sonralar da bir gün ruhumun bileğini kestim. baktım, hiç bir şey aynı değil..

gök gürültüsü ve yağmurla gelen derin tekrarlar var müjgan, yitirme unutmayı.

bak ne diyor bi defne ; kör..

kaç bin yüz rüyası var bir uykunun
ya düşün kaç bin yüzü 
ya tekrar edilişi 
seher vakti alabildiğine mor bir an var
kuş ve köpek sesleri
ve ezan
sen yine yoksun müjgan

"insan, rüzgarın diyemediğidir." demiş adam..

çabalıyorum müjgan
bıçak mı ilaç mı bilmiyorum
ben de hep kambur zaman
"ağlamak anlamaktır" diyor dış ses
ağlıyorum ve anlıyorum
yine de 
her şeye rağmen
bi uykuyu unutmamak için büyük çaba harcıyorum..

fon da 'kaçıncı yarın' olduğu sorgulanıyor..