uzun müddet dışarı çıkmayı unuttuğum oluyor sonra bi mecburiyet dile geliyor unutmayı bırakmak zorunda kalıyorum. böyle zamanlarda yabancı olmayan tek şey kaldırımlar oluyor müjgan. 
"canın sıkılmıyor mu yeah" diyen arkadaşlar bile benim mi bilmiyorum. güneş yüzümü ısıtıyor sırtım umurunda bile değil. kulağımda mohsen toranj diye bağırıyor soğuğa inat.
ah ben birini özlediğim de müjgan başka hiç bişi yapamaz oluyorum ve bu gündelik hayat için büyük sıkıntı doğuruyor ama bu da benim umurumda değil.
öperim üzüntü kıyını.