umut, ruhun bileği. 
yavaş çok yavaş ve kanırtarak kesiyorumdur, şimdi.

uzun müddet dışarı çıkmayı unuttuğum oluyor sonra bi mecburiyet dile geliyor unutmayı bırakmak zorunda kalıyorum. böyle zamanlarda yabancı olmayan tek şey kaldırımlar oluyor müjgan. 
"canın sıkılmıyor mu yeah" diyen arkadaşlar bile benim mi bilmiyorum. güneş yüzümü ısıtıyor sırtım umurunda bile değil. kulağımda mohsen toranj diye bağırıyor soğuğa inat.
ah ben birini özlediğim de müjgan başka hiç bişi yapamaz oluyorum ve bu gündelik hayat için büyük sıkıntı doğuruyor ama bu da benim umurumda değil.
öperim üzüntü kıyını.

akşamların beşlerini sevmiyorum pazar günlerini bi de. aslında çok şey var sevmediğim ve çok az şey var sevdiğim. 
ben ne zaman maruz kalsam sevmediğim her hangi bişeye mahcup oluyorum müjgan. 
ah ki geriye doğru işlemiyor ya zaman büyüyor mahcubiyetim göz bebeklerimde.
seni mahzun bıraktım bi otogarda ardından sallanmayan o eli görmeye mecbur bıraktım ya dinmiyor sızım. sevmediğimden değil sakın yanlış anlama kendimi sakındım aklımca veda etmeyerek sana.
ah kahrolmasın vedası olan hiç bi gidiş ve sana borcum olsun müjgan tüm otogarlara yemin olsun ki ayrıyken yaralanmış tüm yalnızlığım dökülecek avuçlarımdan.
vedalar gerçektir müjgan ve dönmek vedanın parçasıdır bunu bil ve öyle bak bana.
şahit olsun pazar gününün akşam beşi bi buse konduracağım yüreğine az sabır ve beklemeyi ihmal etme.